 | | Zbigniew Żakiewicz tematykę kresową nosi w sobie, niezależnie od tego, na ile się od niej oddalał w poszczególnych książkach. Wielokrotnie ulegał potrzebie analizowania swej egystencji w kategoriach psychologii głębi, ale korzenie tej twórczości zawsze wyrastały z mitycznej krainy dzieciństwa - ziemi wileńskiej. Wcześniejsze realia ustrojowe narzucały konieczność wypuszczania zasłony dymnej chroniącej istotę rzeczy przed apetytami cenzorów, teraz Żakiewicz przemawia pełnym głosem. Opisując czasy niemieckiej i sowieckiej okupacji nie szuka rewanżu, lecz wartości ocalających urodę świata. |
